S v Masemeni (304/95) [1997] ZASCA 34 (2 May 1997)

80 Reportability
Criminal Law

Brief Summary

Criminal Law — Murder — Conviction and sentence — Appellant convicted of murder and other charges arising from armed robbery — Appellant's appeal against conviction for murder — Evidence presented at trial included eyewitness accounts and appellant's own statement — Trial court found appellant's testimony unreliable and rejected claims of coercion — Appeal dismissed, conviction upheld as evidence supported trial court's findings and appellant's guilt established beyond reasonable doubt.

Comprehensive Summary

Summary of Judgment


1. Introduction


The matter concerned an appeal to the Supreme Court of Appeal against a conviction and sentence arising from a violent armed robbery at a farmhouse, during which an elderly man was fatally shot. The appeal was brought in terms of section 316A(1) of the Criminal Procedure Act 51 of 1977.


The parties were Amos Malesela Masemeni (the appellant, described at trial as “accused 2”) and the State (the respondent). The appellant had been tried in the Transvaal Provincial Division before Els J and assessors together with two co-accused. Charges against “accused 1” were withdrawn at the commencement of the trial because that accused had disappeared. “Accused 3” was acquitted on all counts. The appellant was convicted on multiple counts, including murder, and was sentenced to death on the murder count under the law as it stood at the time.


On appeal, counsel for the appellant did not persist with the appeal against conviction on the murder charge when the matter was argued in the Supreme Court of Appeal. The judgment nonetheless outlined the factual background briefly because it was considered relevant to the sentencing issue. The primary focus of the appeal outcome became the validity and replacement of the death sentence in light of subsequent constitutional developments.


The general subject-matter of the dispute was therefore twofold: the appellant’s criminal liability for murder (in the context of joint participation in a robbery) and, more centrally for purposes of the appeal’s disposition, the proper consequence of the Constitutional Court’s invalidation of the death penalty for an already-imposed death sentence.


2. Material Facts


The court treated as undisputed the core events described by Mrs Valerie Alice Engels, the surviving victim, regarding the home invasion and shooting. During the early hours of 12 April 1992, she and her husband, Kennith Engels (the deceased), were awakened first by a loud blow inside their house and later by continuing noises. They moved down the passage toward the living area to investigate. The deceased carried a firearm. Mrs Engels turned back to fetch a torch; before she could return, she heard shots. She found the deceased near the glass door between the passage and the living area, and he told her he had been shot; she observed he had been hit in the stomach.


It was accepted that an attempt to summon help failed because the telephone line was dead, although it had worked earlier that evening. Mrs Engels decided to drive the deceased to hospital. Outside the house she was confronted by a man who ordered her to stop and threatened to shoot her. A second attacker then appeared and struck her twice on the back with a piece of wood. Mrs Engels managed to turn and tackle her attacker with her handbag, causing him to fall. The deceased came outside and fired two shots. The attackers fled into the bushes.


As Mrs Engels drove the deceased to hospital, shots were fired at the vehicle, one striking the left rear window and another striking the windscreen on the driver’s side. The deceased died shortly after arrival at hospital. When Mrs Engels returned home later that morning, she found various items missing; those items were later recovered by the police.


The medical evidence accepted by the court was that the deceased died from a gunshot wound to the stomach that penetrated the liver and caused fatal haemorrhaging, and that there was also a second superficial gunshot wound to the stomach.


The evidence of the police officers who arrived early that morning established the manner of entry and certain objective features of the scene. The perpetrators gained entry by breaking a large living-room window using a brick and stones that had been thrown through the window, which the police found on the floor. The court highlighted this as indicative that the intruders did not act with concern about being heard. Two bullet holes were present in the door leading from the living room to the passage, one passing through the door. In the passage opposite the bullet hole there were wood splinters, but no bullet mark or bullet was found, which was treated as suggesting that the bullet struck something in the passage. The police also found that the telephone wires had been cut at the pole outside the house.


The appellant was arrested on 14 April 1992. Later that day he led police to his room where one of the stolen items was recovered. On 15 April 1992, he made a statement before a magistrate. After a trial-within-a-trial, the statement was admitted against him. In that statement, the appellant described participation in the planned robbery, acknowledged knowledge that one participant had a firearm, described the shooting of the deceased by the armed participant, and described further events including the confrontation with Mrs Engels and shots fired at the departing vehicle. The statement also included an admission that the appellant struck Mrs Engels with a stick and that he fired a shot in the direction of the vehicle (even if, on the statement’s version, he did not successfully hit the wheel as intended).


The appellant’s trial testimony materially departed from his magistrate’s statement. He claimed that he had not known beforehand that a robbery would be committed, that accused 1 forced him at gunpoint to participate, and that certain incriminating aspects of the magistrate’s statement were false and were said on the instruction of accused 1. He also suggested that striking Mrs Engels occurred accidentally while attempting to prevent her being shot.


The trial court rejected the appellant’s evidence of compulsion and found that he was a willing participant who had prior knowledge that the victims were an elderly couple and that robbery was intended. The Supreme Court of Appeal, in addressing the factual background relevant to sentence, recorded that the trial court considered the appellant a poor witness whose evidence was riddled with improbabilities, and that there was no indication of compulsion in the magistrate’s statement.


3. Legal Issues


The court was required to determine, first, the fate of the appeal against conviction on the murder charge in circumstances where the appellant’s counsel did not pursue it at the hearing. Although the appeal against conviction was not argued, the court still had to make an order disposing of it.


Second, and decisively, the court had to determine the appropriate appellate response to a sentence of death imposed before the Interim Constitution came into force, given that the Constitutional Court had subsequently held the death penalty invalid and ordered that already-imposed death sentences could not be carried out.


The issues largely concerned the application of constitutional and sentencing consequences to established facts and procedural posture, rather than the resolution of new factual disputes on appeal. To the extent that the judgment touched on culpability, it did so at the level of confirming that the conviction rested on murder with “possibility awareness” (dolus eventualis), based on the appellant’s knowledge of the firearm and reconciliation with the risk of fatal consequences during the robbery.


4. Court’s Reasoning


The court noted that the appellant’s counsel did not proceed with argument on conviction, but the judgment nonetheless summarised the factual matrix insofar as it bore on sentence. It accepted the trial court’s rejection of the appellant’s compulsion defence and recorded that the appellant’s trial evidence was properly rejected as improbable and inconsistent with his earlier magistrate’s statement. The judgment emphasised that it was common cause that the appellant knew, before entering the house, that the armed participant had a firearm, and in the circumstances it was clear that the appellant foresaw that the firearm could be used during the robbery with potentially fatal consequences and nevertheless continued. On that basis, the conviction was described as correctly resting on murder with dolus eventualis.


On sentence, the court treated the constitutional position as determinative. The death sentence had been imposed and the trial concluded before the Constitution of the Republic of South Africa 200 of 1993 came into operation. Thereafter, the Constitutional Court in S v Makwanyane and Another 1995(6) BCLR 665 (CC) held that from the date of the order in that case the death sentence was not a valid sentence and that death sentences already imposed could not be executed. The court reasoned that, as a direct consequence, the death sentence imposed on the appellant could not stand and had to be set aside and replaced with another sentence.


As to the mechanism for replacement, the court concluded that the appropriate course in the circumstances was not for the Supreme Court of Appeal itself to impose a substituted sentence on the murder conviction, but rather to refer the matter back to the trial court for resentencing. The judgment thus reflects an evaluative choice about procedure and institutional role: given the circumstances of the case, resentencing by the original trial court was considered the fitting course.


5. Outcome and Relief


The court made an order that the appellant’s appeal against conviction on the murder charge was dismissed. The court upheld the appeal against sentence to the extent that the death sentence was set aside.


The matter was remitted to the trial court for the imposition of an appropriate sentence on the murder charge in substitution for the invalid death sentence. The judgment did not record a distinct costs order.


Cases Cited


S v Makwanyane and Another 1995(6) BCLR 665 (CC)


Legislation Cited


Criminal Procedure Act 51 of 1977 (section 316A(1))


Constitution of the Republic of South Africa 200 of 1993


Rules of Court Cited


No rules of court were cited in the judgment.


Held


The Supreme Court of Appeal held that the appellant’s murder conviction remained in place and the appeal against conviction was dismissed. It held further that, because the Constitutional Court had declared the death penalty invalid and prohibited the execution of previously imposed death sentences, the death sentence in the present case could not be carried out and had to be set aside. The case was therefore referred back to the trial court for the imposition of a fresh, lawful sentence on the murder count.


LEGAL PRINCIPLES


A conviction for murder may be sustained on the basis of dolus eventualis where an accused, participating in a robbery, foresees that a co-perpetrator armed with a firearm may use it with potentially fatal consequences and the accused nevertheless reconciles themself with that risk and continues with the enterprise.


Following S v Makwanyane and Another 1995(6) BCLR 665 (CC), the death penalty is not a competent sentence, and death sentences imposed prior to that decision may not be executed. Where a death sentence has been imposed, an appellate court must set it aside and ensure its replacement by a lawful sentence, which may include remittal to the trial court for resentencing where appropriate.

About SAFLII
Databases
Search
Terms of Use
RSS Feeds
South Africa: Supreme Court of Appeal
SAFLII
>>
Databases
>>
South Africa: Supreme Court of Appeal
>>
1997
>>
[1997] ZASCA 34
|

|

S v Masemeni (304/95) [1997] ZASCA 34 (2 May 1997)

Saak nr 304/95
In die saak tussen:
AMOS MALESELA MASEMENI
APPELLANT
-en-
DIE STAAT
RESPONDENT
CORAM: VIVIER, OLIVIER et ZULMAN ARR. VERHOOR: 2 MEI 1997. GELEWER: 2 MEI 1997.
TRANSKR
PSIE VAN REDES MONDELING GELEWER IN DIE OPE HOF OP 2 MEI 1997 DEUR VIVIER AR WAARMEE OLIVIER AR EN ZULMAN AR SAAMGESTEM HET.
2
VIVIER AR:
Die appellant ("beskuldigde 2") is saam met twee ander
("beskuldigdes 1 en 3") in die Transvaalse Ho
Hof voor Els R en
assessore van nege aanklagte aangekla. Al die aanklagte het
gespruit uit 'n gewapende rooftog gedurende die vroe
oggendure
van 12 April 1992 op 'n bejaarde egpaar Kennith Engels ("die
oorledene") en sy vrou Valerie Alice Engels ("mev Engels") by
hulle hoewe naby Mooiplaas in die distrik Cullinan. By die
aanvang van die verhoor is die aanklagte teen beskuldigde 1, wat
intussen verdwyn het, teruggetrek. Aan die einde van die verhoor
is beskuldigde 2 skuldig bevind aan huisbraak met die opset om te
roof en diefstal (aanklag 1); moord (aanklag 2); aanranding op
mev Engels (aanklag 3); poging tot moord op mev Engels
(aanklag 4) en die onwettige besit van 'n vuurwapen en ammunisie
(aanklagte 7 en 8). Op die moordaanklag is beskuldigde 2
ingevolge die destyds geldende reg ter dood veroordeel en op die
3
ander aanklagte is hy tot effektiewe gevangenisstraf van 16 jaar gevonnis. Beskuldigde 3 is op al die aanklagte onskuldig bevind.
Ingevolge art 316 A (1) van die Strafproseswet 51 van 1977
appelleer beskuldigde 2 na hierdie Hof teen sy skuldigbevinding en vonnis op die moordaanklag.
By die verhoor van die app
l in hierdie Hof het die advokaat namens beskuldigde 2 nie voortgegaan met die app
l teen die skuldigbevinding nie. Ek behandel nogtans kortliks die feite omdat dit ter sake is by die vonnis.
Uit die onbetwisde getuienis van mev Engels blyk dit dat sy na middernag die betrokke nag gewek is deur 'n geweldige slag
rens in hulle huis. Sy het die oorledene wakker gemaak en hy het gaan ondersoek instel maar niks gevind nie en hulle het weer gaan
slaap. Later die nag het hulle weer wakker geword van 'n aanhoudende geraas en hulle het saam in die gang af na die
4
woonvertrek gestap om te gaan kyk wat aangaan. Die oorledene het sy vuurwapen in sy hand gehad. Sy het omgedraai om die flits te kry
en voor sy weer by hom kon kom het sy skote gehoor. Hy het toe by die glasdeur tussen die gang en die woonvertrek gestaan. Hy het
aan haar ges
dat hy raakgeskiet was en sy kon sien dat hy in die maag getref was. Sy het probeer hulp ontbied maar die telefoon, wat vroe
r dieselfde aand nog gewerk het, was dood. Sy het aangetrek en die oorledene aanges
om te wag terwyl sy die motor gaan haal om hom na die hospitaal te neem. Sy is by die voordeur uit en buite het 'n man haar beveel
om stil te staan en gedreig om haar te skiet. Sy het aan hom ges
dat sy hom sou doodmaak en sy het na hom gegaan. Hy het omgedraai en weggehardloop. 'n Tweede aanvaller het te voorskyn gekom en
haar twee houe met 'n stuk hout op die rug geslaan. Sy het gestruikel maar tog daarin geslaag om om te draai en sy het haar
5
aanvaller met haar handsak getakel sodat hy geval het. Op daardie stadium het die oorledene by die voordeur uitgekom en twee skote
geskiet. Die twee aanvallers het in die bosse in verdwyn. Sy het die oorledene links agter in die motor laat klim en sy het die motor
bestuur. Toe hulle wegry is twee skote op hulle gevuur: een het die linker agterruit getref en een die voorruit aan die bestuurder
se kant. Sy is reguit na die hospitaal waar die oorledene kort na hulle aankoms oorlede is. Toe sy later die oggend by haar huis
terugkom het sy verskeie artikels vermis. Dit is later deur die polisie teruggekry.
Volgens die mediese getuienis het die oorledene gesterf as gevolg van 'n skietwond van die maag wat die lewer deurdring en noodlottige
bloeding veroorsaak het. Daar was 'n tweede oppervlakkige skietwond van die maag.
Volgens die getuienis van die polisiebeamptes wat vroeg die
6
betrokke oggend by die oorledene se huis aangekom het, het die inbrekers toegang tot die huis verkry deur een van die groot vensters
van die woonvertrek te breek met 'n baksteen en klippe wat hulle deur die venster gegooi het en wat die polisie op die vloer in die
vertrek opgetel het. Die inbrekers het dus nie omgegee of hulle gehoor word of nie. In die deur wat uit die woonvertrek na die gang
lei, was daar twee koe
lgate waarvan een dwarsdeur die deur getrek het. In die gang regoor die koe
lgat het daar houtsplinters gel
maar geen koeelmerk of koe
lpunt is gevind nie, wat daarop dui dat die koe
l iets moes getref het in die gang. By die telefoonpaal buite die huis het die polisie gevind dat die telefoondrade bo teen die paal
afgesny was. Beskuldigde 2 is op 14 April 1992 gearresteer en later dieselfde dag het hy die polisie na sy kamer geneem waar een
van die gesteelde artikels temggevind is.
7
Die volgende dag 15 April 1992, het beskuldigde 2 'n
verklaring voor 'n landdros afgel
wat na 'n binneverhoor deur die
Verhoorregter as getuienis teen hom toegelaat is. Dit lees as volg:
"Die man wat die blanke man geskiet het, het na my gekom
en gevra waar kan ons die misdaad gaan pleeg. Hy s
vir
my ons moet mense wat ons kan beroof gaan soek. Ek het
toe gedink en onthou daar is 'n ou man en 'n ou vrou waar
ons kan gaan. Ons het toe na die plek waar ons die misdaad
gepleeg het gegaan. Op ons aankoms daar het ons 'n
vensterruit gebreek en binne die huis gegaan. Ons was net 2
gewees. Die derde persoon het buite gewag.
Toe ons die huis ingekom het, het ons 'n masjien wat soos
'n bandspeler gekry. Ek vat dit en gee dit vir die man wat
buite gestaan het.
Hy het die masjien gevat en by die plek waar ons die erf
ingekom het geb
re. Dit is toe die blanke ou man hoor daar
is mense in die huis. Hy het toe na ons gekom en het 'n
vuurwapen en 'n flits gehad.
Ek het toe geskuif dat die ou man my nie kon sien nie. Ek
gaan toe na die venster waar ons ingekom het. Die ou blanke
man het toe die flits aangesit en op die man met vuurwapen
gelig.
Regs van die plek waar die ou man gestaan het was 'n deur
8
maar het vensters. Die een met vuunvapen sien toe die ou
blanke man. Hy vuur toe die eerste skoot af.
Soos ek gesien het en gehoor het, het die eerste skoot nie die
blanke man getref nie. Ek glo die 2de skoot het hom getref.
Soos ek gehoor die man het ges
'dammit'.
Daama het ek weggehardloop na buite toe. Die
vuurwapenman hardloop na buite en het my geroep. Die 1ste
keer toe roep het ek geweier en ges
ons het nou 'n fout
begaan. Ek s
jy het 'n ongeluk gemaak en moes nie die ou
man geskiet het nie. Hy s
toe vir my 'maak gou dat ons na
die voorkant van die huis gaan', dit is in die rigting van die
motorhuis. Daama het 'n ou blanke vrou uitgekom en sy het
die sleutels gehad. Sy gaan na die rigting van die motorhuis
met die sleutels. Daardie man met die vuurwapen s
vir die
ou dame staan net so en as jy beweeg sal ek jou skiet.
Dit is toe die blanke vrou na hom gegaan het. Toe sy by
hom kom het sy met haar hande na hom geslaan terwyl sy
geraas het. Die ou man wat geskiet was het uitgekom en het
'n vuurwapen gehad.
Die ou man het geskiet in die rigting van die man wat
vuurwapen het.
(Uitgelaat en wil invoeg)
Voor blanke ou man aangekom het en terwyl die ou vrou
slaan wou hy haar skiet. Ek het na hom gegaan en ges
hy
mag nie skiet nie.
9
Ek het toe 'n houtjie tussen die blomme opgetel en die ou vrou op die rug geslaan daarmee. Dit is toe die ou man kom en die skoot
afvuur.
Ons het toe plat gel
na die ou man 'n skoot afgevuur het. Ek s
vir die man die ou man het 'n vuurwapen so hardloop weg. Daardie man bly plat l
en teen die boom weggekruip. Groot boom - agter daardie boom weggekruip. Dit is toe die blankes na die motorkar gaan.
Man met vuurwapen gee dit aan my en wiel van voertuig te skiet sodat dit moet pap word. Ek was geskok op daardie stadium en nie die
wiel raakgeskiet nie, maar die kant van die voertuig raakgeskiet.
Ek weet nie of voertuig getref is nie omdat ek nie die wapen kon gebruik nie en ook geskok was. Toe ek die skoot afvuur was hulle
alreeds in die voertuig gewees. Die voertuig het begin beweeg tot by die hek. By die hek het die ou vrou uitgeklim en die hek oopgemaak
en die voertuig het gery. Die man dwing my terug in die huis. Ek het toe die masjien wat met bandspeler en radio werk gevat. Die
vuurwapen man het dit verder gevoel en gekry en dit gevat. Daama het ons uitgegaan. Toe ons uitgaan, die man wat buite was vir wie
ek die masjien gegee het, het reeds weggehardloop. Toe hy weggehardloop het het hy die masjien wat ek hom gegee het gelos. Ek vat
dit saam met die ander saam en loop weg. Dit is al."
10
Beskuldigde 2 se getuienis by die verhoor het in wesenlike opsigte verskil van wat hy in sy verklaring aan die landdros ges
het. Sy getuienis was dat ongeveer vier-uur die middag voor die moord beskuldigde 1 hom gevra het om saam met hom te gaan om sy klere
te gaan haal. Hy en beskuldigde 3 het toe saam met beskuldigde 1 geloop en so het hulle by die oorledene se huis aangekom waar beskuldigde
1 'n vuurwapen uitgehaal, vir hom gedreig en gese het dat dit die huis is waar hulle gaan inbreek. Dit was die eerste wat beskuldigde
2 van sodanige voomemens gehoor het en hy het uit vrees vir beskuldigde 1 aan die inbraak deelgeneem en gehelp om goedere uit die
huis te verwyder. Volgens beskuldigde 2 het beskuldigde 1 hom by die toneel van die misdaad "gevange gehou met sy vuurwapen".
Terwyl hy en beskuldigde 1 in die woonvertrek was, het die oorledene in die gang verskyn en beskuldigde 1 het twee skote na hom geskiet.
11
Daama het hulle uitgehardloop en voor die huis het hulle vir mev Engels teengekom. Beskuldigde 1 het gedre
g om haar te skiet as sy nie stilstaan nie en hy het vir beskuldigde 1 gewaarsku om nie te skiet nie. Beskuldigde 2 het probeer om
met 'n stok die vuunvapen uit beskuldigde 1 se hand te slaan ten einde vir mev Engels te red maar hy het per ongeluk vir mev Engels
raakgeslaan. Die oorledene het toe opgedaag en skote gevuur en beskuldigde 2 het agter 'n boom gaan wegkruip. Toe die oorledene en
mev Engels in die voertuig vertrek, het beskuldigde 1 na die voertuig gevuur. Daarna het hulle nog goedere uit die huis weggedra.
Beskuldigde 2 het getuig dat sekere onware stellings wat hy aan die landdros gemaak het, soos dat hy vir beskuldigde 1 ges
het waar hulle moet gaan inbreek en dat dit hy is wat na die oorledene se voertuig geskiet het, deur beskuldigde 1 aan hom voorges
is. Hy het gemaak soos beskuldigde 1 aan hom ges
het omdat hy bang
12
was vir hom.
Die Verhoorhof het beskuldigde 2 se getuienis dat hy onder dwang van beskuldigde 1 gehandel het, as vals verwerp. Die Verhoorhof s
in sy uitspraak dat beskuldigde 2 'n baie swak indruk as getuie gemaak het en dat sy getuienis deurspek is met onwaarskynlikhede.
Die Verhoorhof het bevind dat beskuldigde 2, soos hy in sy verklaring aan die landdros ges
het, vooraf geweet het dat die betrokke huis bewoon word deur 'n bejaarde egpaar en dat dit sy idee was om hulle te gaan beroof.
Hy het geweet dat beskuldigde 1 'n vuurwapen het en het besef dat hy dit sou gebruik.
Wat beskuldigde 2 se verweer van dwang betref, is daar nie 'n enkele aanduiding daarvan in sy verklaring aan die landdros nie. Inteendeel,
volgens wat beskuldigde 2 aan die landdros ges
het, was dit juis hy wat voorgestel het dat hulle by die oorledene se huis
13
inbreek. Sy getuienis tot die teendeel is tereg deur die Hof a quo verwerp. Sy verduideliking dat hy eintlik saam met beskuldigde
1 gegaan het om laasgenoemde se klere te gaan haal en dat hy as't ware deur beskuldigde 1 gevange gehou is en nie kon weghardloop
nie, is so totaal vergesog en onwaarskynlik dat dit met reg deur die Verhoorhof verwerp is. Beskuldigde 2 se optrede dwarsdeur die
gebeure by die toneel toon onteenseglik dat hy 'n gewillige deelnemer aan die misdaad was. Sy weergawe dat hy per ongeluk vir mev
Engels met die stok raakgeslaan het in 'n poging om haar te red, is onwaarskynlik en strook nie met sy ander optrede, byvoorbeeld
toe hy op haar gevuur het nie. Die geheelindruk wat sy getuienis laat, is di
van 'n volslae leuenaar, soos die Hof a quo ook bevind het.
Dit was nie in geskil dat beskuldigde 2 geweet het dat beskuldigde 1 met 'n vuurwapen gewapen was voordat hulle by die
14
oorledene se huis ingegaan het nie. In al die omstandighede van die saak is dit verder duidelik dat beskuldigde 2 geweet het dat beskuldigde
1 die vuurwapen sou gebruik het in die loop van d
e rooftog met moontlike noodlottige gevolge maar dat hy hom daarmee versoen het en nogtans voortgegaan het. Hy is gevolglik tereg
skuldig bevind aan moord by moontlikheidsbewussyn.
Wat die doodsvonnis betref, is dit opgel
en is die verhoor afgehandel voordat die Grondwet van die Republiek van Suid-Afrika 200 van 1993 in werking getree het. Sedertdien
het die Konstitusionele Hof in S v Makwanyane and Another 1995(6) BCLR 665 (KH) op 724F-I beslis dat vanaf die datum van die bevel
in daardie saak die doodsvonnis nie 'n geldige vonnis is nie en dat reeds opgelegde doodsvonnisse nie voltrek mag word nie. Die doodsvonnis
wat in die huidige saak opgel
is, kan dus nie uitgevoer word nie en moet tersyde gestel en vervang word met 'n
15
ander vonnis. In al die omstandighede meen ek dat hierdie 'n gepaste geval is dat die saak na die Verhoorhof terugverwys word vir
die heroplegging van vonnis.
Die volgende bevel word uitgereik -
(a)
Beskuldigde 2 se app
l teen sy skuldigbevinding op aanklag 2 word afgewys.
(b)
Beskuldigde 2 se app
l teen die doodsvonnis op aanklag 2 word gehandhaaf en die doodsvonnis word tersyde gestel.
(c)
Die saak word na die Verhoorhof terugverwys vir die heroplegging van vonnis op aanklag 2.
W. VIVIER AR.