S v Esterhuizen and Others (116/01) [2001] ZASCA 125 (22 November 2001)

80 Reportability
Criminal Law

Brief Summary

Criminal Law — Murder — Conviction for murder following home invasion — Appellants found guilty of breaking and entering with intent to kill and murder — Incident arose from ongoing neighborhood dispute — Appellants entered the deceased's home, resulting in her death — Legal issue centered on the intent and actions of the appellants during the incident — Court upheld conviction, finding sufficient evidence of intent to kill and participation in the crime.

Comprehensive Summary

Summary of Judgment


1. Introduction


This was a criminal appeal in the Supreme Court of Appeal of South Africa concerning both convictions and sentences imposed on multiple accused persons arising from a fatal attack on the deceased, Jamila Cajee. The proceedings took the form of an appeal with leave granted by the Supreme Court of Appeal.


The appellants were Lucinda Ingrid Esterhuizen (first appellant), Elsabé Sharon Soenies (second appellant), Helene Leeuw (third appellant), Eugene Leeuw (fourth appellant), and Gustav Wellington Francis (fifth appellant). The respondent was the State.


The matter had a layered procedural history. The appellants were tried in the magistrates’ court at Vereeniging before Regional Magistrate H C Jonker, where they were convicted on count 1 and acquitted on counts 2 and 3. They appealed to the full bench of the Transvaal Provincial Division of the High Court (per Smit J, with Coetzee AJ concurring), which dismissed their appeal. They then appealed further to the Supreme Court of Appeal.


The general subject-matter of the dispute concerned whether the trial court had correctly rejected the defence version on the events immediately preceding the deceased’s death, and whether the convictions for housebreaking with intent to murder and murder (and the related sentences) were sustainable on the evidence accepted by the trial court and affirmed on appeal.


2. Material Facts


The court placed the events in the context of an existing family or neighbourhood dispute between two groups: one associated with the deceased and the other associated with the accused. The record described an escalation beginning with a confrontation at or near the deceased’s home in Ennerdale, south of Johannesburg, where the deceased and others were braaing and a fight broke out nearby involving persons from the accused’s side. The incident included allegations that two of the accused (identified in the judgment’s narrative as accused 1 and 3) injured a person known as Florence (“Queen”) with a broken beer bottle, which drew in the deceased’s male companion, Sandemela, and then the deceased herself. The immediate violence was dispersed by a housemate of the deceased, Ms Bruintjies.


The following morning, the hostility continued with verbal abuse directed at Ms Bruintjies and the deceased by persons from the neighbouring house, including accused 1 and 3 and their mother. The judgment recorded that the exchange culminated in a threat by the mother of accused 1 and 3 that they would return later and “vrekmaak” (kill) the deceased.


Later that day, the deceased, Ms Bruintjies, and friends sat outside the house. Around 20:25, Ms Bruintjies left briefly to accompany a visitor. When she returned, she encountered a group at the house and again experienced abuse. The judgment recorded that a person named Esmé struck Ms Bruintjies with a baseball bat and that accused 1 had a knife and pursued her, leading her to flee and hide after being threatened with death. Shortly thereafter, she learned that the deceased had been killed.


The court treated as material the post-incident physical observations described by Ms Bruintjies when shown photographs: blood spots and splashes were identified on a couch and floor in the front room, as well as in a bathroom and against a wall in the deceased’s bedroom. The front door and the back door were described as having been broken open.


The facts most crucial to liability—what occurred immediately before and during the fatal incident—were sharply disputed. The judgment identified two competing versions.


On the State’s version (supported in broad terms by the State witnesses), the deceased had remained alone inside the house when a group including the appellants arrived. She was seen inside. The front door was kicked open, the appellants entered, and some were armed. Shouting was heard from inside, after which the appellants emerged. When others entered thereafter, they found the deceased injured.


On the defence version (advanced chiefly through the evidence of appellants 3 and 4 and a defence witness, Jansen), the fourth appellant (accused 4 in the trial court’s numbering) purportedly entered the house alone to speak to the deceased about the prior day’s events. On that account, the deceased was allegedly armed with a kettle and a knife, became abusive, and stabbed the fourth appellant in the left thigh. He allegedly slipped and fell due to water spilt from the kettle, called for assistance, and the fifth appellant entered to help him out. The defence version continued that appellants 1, 2, and 3 then entered, with the deceased allegedly attempting to stab the third appellant, resulting in defensive actions and a possible stabbing of the deceased during “chopping” motions. The defence further asserted that not all accused were present in the house, and that none were armed when entering.


The trial court’s factual findings, as summarised by the Supreme Court of Appeal, included acceptance that the accused were a single group acting in concert, that they kicked open the door to gain entry, and that they went to the deceased’s home with a common purpose to kill her, proceeding to assault her and inflict extensive, fatal wounds consistent with that purpose.


3. Legal Issues


The central legal questions were whether the courts below had correctly:


Determined the credibility and reliability of the competing versions, in particular whether the defence version could be regarded as reasonably possibly true in light of the accepted evidence.


Upheld convictions requiring proof of housebreaking with intent to murder and murder, including whether the evidence supported a finding that the accused entered unlawfully with the requisite intent and acted with the necessary mens rea for murder.


Found, as a matter of inference from the accepted evidence, that the accused acted with a common purpose (a collective intent and concerted action) to kill the deceased.


Assessed whether there was any basis on appeal to interfere with the sentences imposed by the trial court, given the appellants’ circumstances and the nature of the offence.


The dispute was primarily one of fact and the application of legal standards governing appellate interference with factual findings to those facts. It also involved evaluative judgment regarding the inferences to be drawn from the accepted evidence about intent, group conduct, and the plausibility of the defence narrative.


4. Court’s Reasoning


The Supreme Court of Appeal approached the matter on the footing that the pivotal issue was the correctness of the factual conclusions reached by the trial magistrate and affirmed by the full bench. It acknowledged that the evidence about what happened inside the house was not directly observed by any of the State witnesses. Nevertheless, the court emphasised that the trial magistrate’s findings were strongly supported by the evidence of an independent witness, Valerie Dollie, whose testimony the magistrate had accepted “unequivocally”.


The court highlighted the core features of Dollie’s evidence that it regarded as decisive. She had been present when the attacking group arrived and had been asked by them to leave the deceased’s house. She saw a door being kicked open to gain access. Importantly, she observed that all six accused entered the house together, contradicting the defence claim of staggered entry and a limited number of participants. She further testified that accused 3 was armed with a knife and accused 6 with a pick-handle, undermining the defence assertion that no one was armed and (in part) the claim that a particular accused was not present.


On the basis of Dollie’s testimony, the court concluded that the defence version was undermined to such an extent that it could not reasonably possibly be true, not only as to the manner of entry and the presence of weapons, but also as to the accused’s attitude, intention, and sequence of events. The court regarded this as extending beyond peripheral contradictions: it went to the central narrative that the accused had merely sought to speak to the deceased and that the violence was initiated by her.


The court also considered the trial court’s rejection of additional aspects of the defence case. It noted that the magistrate had rejected the claim that the accused did not break open any doors, the claim that the altercation occurred only in a single room (in light of blood found in multiple parts of the house), and the claim that the deceased attacked the accused and was inadvertently injured with a knife taken from her. The court treated the dispersion of blood evidence as reinforcing the improbability of the defence’s limited-location account.


Although the court accepted that the magistrate had erred in certain minor respects (an example mentioned was a remark about a witness “falling from the sky”), it held that these were not of such a nature as to displace the essential factual findings. In the court’s assessment, when Dollie’s evidence was added to the defence’s demonstrable inaccuracies (including, as the court characterised them, lies about where the struggle took place), the defence narrative became grossly improbable, particularly the notion that six armed individuals would enter the house and yet be attacked by the deceased in the manner alleged, culminating in her death without the group having intended that result.


On sentence, the court’s reasoning was brief but clear. It recorded that all accused were adults, and it considered their personal circumstances against the seriousness and circumstances of the offence as found—namely, that they acted as a group with a common purpose to kill the deceased. In that context, the court held there was no basis to interfere with the sentences imposed.


5. Outcome and Relief


The Supreme Court of Appeal dismissed the appeals of all appellants against both their convictions and their sentences.


No separate costs order is recorded in the judgment.


Cases Cited


No cases are cited in the text of the judgment provided.


Legislation Cited


No legislation is cited in the text of the judgment provided.


Rules of Court Cited


No rules of court are cited in the text of the judgment provided.


Held


The court held that the trial court correctly accepted the evidence of the independent witness Valerie Dollie and that her evidence decisively undermined the defence version on the critical issues of entry, group participation, and the presence of weapons. In consequence, the defence version was not reasonably possibly true and was correctly rejected by the trial court and the full bench.


The court further held that the factual findings supported the conclusion that the accused acted as an excited group with a common purpose to kill the deceased, unlawfully broke into the house, assaulted the deceased, and inflicted fatal wounds with the requisite intent.


The court held that there was no proper basis to interfere with the sentences imposed, given the seriousness of the offence and the circumstances in which it was committed.


LEGAL PRINCIPLES


The judgment applied the principle that where a trial court has unequivocally accepted the evidence of an independent witness on central disputed issues, and that evidence renders the accused’s version materially improbable, an appellate court will not overturn factual findings merely because there were conflicts in the broader body of evidence.


The judgment applied the principle that an accused’s version may properly be rejected where, considered against the totality of the accepted evidence and objective features (including physical indications such as the distribution of blood and damage to entry points), it is not reasonably possibly true.


The judgment affirmed that findings of common purpose and intent may be drawn from credible evidence of group conduct, including collective arrival, forced entry, arming of participants, and subsequent events consistent with an earlier threat and a shared objective.


The judgment reflected the principle that appellate interference with sentence is not warranted in the absence of a demonstrated basis for such interference, particularly where adult offenders act together in a serious violent offence found to have been committed with a deliberate shared intention.

About SAFLII
Databases
Search
Terms of Use
RSS Feeds
South Africa: Supreme Court of Appeal
SAFLII
>>
Databases
>>
South Africa: Supreme Court of Appeal
>>
2001
>>
[2001] ZASCA 125
|

|

S v Esterhuizen and Others (116/01) [2001] ZASCA 125 (22 November 2001)

Saaknommer
: 116 / 01
DIE
HOOGSTE HOF VAN APPÈL
VAN
SUID-AFRIKA
In die appèl van
LUCINDA
INGRID ESTERHUIZEN Eerste
Appellant
ELSABÉ SHARON SOENIES
Tweede Appellant
HELENE LEEUW
Derde Appellant
EUGENE LEEUW
Vierde Appellant
GUSTAV WELLINGTON FRANCIS Vyfde
Appellant
en
DIE STAAT
Respondent
Regbank
:
OLIVIER, NAVSA ARR en BRAND Wnde AR
Verhoordatum
: 22
November 2001
_____________________________________________________
R
E D E S V I R U I T S P R A A K
_____________________________________________________
P
J J OLIVIER
Olivier AR
[1]
Hierdie appél is
aangehoor op 22 November 2001 en in 'n
ex
tempore
uitspraak van die hand gewys. Die
uitspraak was volledig gemotiveer maar die hof het onderneem om die
redes vir die uitspraak
op skrif te stel. Dit volg hieronder.
[2]
Die appèl dien
voor ons met verlof van hierdie Hof en is gerig teen 'n uitspraak
van die volle bank van die Transvaalse
Afdeling van die Hoërhof
(per Smit R, Coetzee Wnde R samestemmend), waarin 'n appèl
teen 'n uitspraak van die verhoorlanddros,
streeklanddros H C
Jonker, gelewer te Vereeniging van die hand gewys is.
[3]
Die huidige appellante
was die beskuldigdes in 'n verhoor wat voor die gemelde landdros
plaasgevind het. Ek sal hierin bloot
gerieflikheidshalwe na die
appellante as die beskuldigdes, en wel volgens die nommers soos op
die dekblad hiervan aangedui, verwys.
[4]
Die beskuldigdes is
almal aan klagte 2 en 3 wat hulle ten laste gelê was,
onskuldig bevind. Dit verg dus nie verdere
bespreking nie. Hulle
is egter almal aan klag 1 skuldig bevind, d w s dat hulle
skuldig is aan die misdaad van huisbraak
met die opset om te moor en
moord, deurdat op of omtrent 26 Januarie 1997 en te of naby De Deur
in die Streekafdeling van Suid-Transvaal
die beskuldigdes
wederregtelik die huis van Jamila Cajee oopgebreek en binnegegaan
het met die opset om vir Jamila Cajee te vermoor
en toe daar
wederregtelik en opsetlik vir Jamil Cajee, 'n vroulike persoon,
doodgemaak het.
[5]
Die agtergrond van die
gebeure is kortliks soos volg : Die oorledene was saam met ander
persone woonagtig te Kiepersolstraat
34, Rust te Vaal, Ennerdale,
suid van Johannesburg. In daardie buurt was daar 'n familie- of
buretwis tussen 'n groep waaraan
die oorledene behoort het, en 'n
groep waaraan die beskuldigdes behoort het. Soos dikwels gebeur,
is ook ander mense by die
twis betrek. Die onmiddellike aanloop
tot die moordklag was 'n konfrontasie tussen die oorledene en lede
van haar groep en
beskuldigdes 1 en 3 en hul groep. Dit het
plaasgevind by die oorledene se huis toe hulle besig was om vleis te
braai. 'n
Bakleiery het by die huis langsaan, waar van die
beskuldigdes gewoon het, uitgebreek. Die bewering is dat
beskuldigdes 1 en
3 'n bierbottel gebreek het en daarmee ene
Florence, met die bynaam Queen, ernstig verwond het. Die oorledene
se mansvriend,
Sandemela, was 'n vriend van Queen en hy het haar
gaan help. 'n Bakleiery het ontstaan waarby die oorledene
aangesluit het.
Die geveg het oorgespoel na die werf van die
oorledene se huis, maar mev Bruintjies, 'n huisgenoot van die
oorledene, het die
strydende partye verdryf.
[6] Die volgende oggend het aangebreek met 'n
gevloekery deur die mense langsaan die oorledene se huis, en wel
deur beskuldigdes
1 en 3 en hul moeder. Hulle het voor die
oorledene se huis kom staan en op mev Bruintjies en die oorledene
gevloek. Hulle
het later die toneel verlaat, maar die
woordewisseling tussen beskuldigdes 1 en 3 en hul moeder enersyds en
die oorledene andersyds
het later weer opgevlam. Dit het ge-eindig
met 'n dreigement deur die moeder van beskuldigdes 1 en 3 dat hulle
later sal terugkom
en die oorledene "vrekmaak".
[7]
Daardie
middag het mev Bruintjies, die oorledene en 'n aantal vriende buite
hul huis op die grasperk gesit. Om ongeveer 20:25
het mev
Bruintjies een van hul besoekers halfpad na sy huis vergesel.
Toe
sy by haar woning, Kiepersolstraat 34, terugkom, was daar 'n groep
mense aldaar. Beskuldigdes 1 en 3 en hul moeder het weer
op mev
Bruintjies begin vloek. Ene Esmé het haar met 'n bofbalkolf
geslaan; beskuldigde 1 het 'n mes in haar hand gehad
en mev
Bruintjies gejaag. Laasgenoemde het op die vlug geslaan. Sy is
tot in die huis van 'n vriend agtervolg en met die
dood gedreig.
Sy het egter geskuil. Kort daarna het sy verneem dat die oorledene
dood is.
[8]
Mev Bruintjies is in die
loop van die verhoor fotos van haar huis wat amptelik, na die dood
van die oorledene, geneem is, gewys.
Sy het bloedkolle en spatsels
op die rusbank en op die vloer van die voorkamer uitgewys; asook in
die badkamer en teen die
muur in die oorledene se slaapkamer. Die
voordeur was oopgebreek; so ook die agterdeur.
[9]
Wat onmiddellik voor die
oorledene se dood plaasgevind het, is uiteraard van groot belang.
Dit was by die verhoor erg omstrede.
Mnr Small-Smith, wat namens
die beskuldigdes in hierdie Hof op baie bekwame wyse opgetree het,
het in sy betoogshoofde, die
twee teenoorgestelde weergawes soos
volg opgesom:
"15 In
breë trekke
kom die drie
staatsgetuies se
weergawe
daarop neer dat die oorledene alleen in die huis
agtrergebly het nadat die groep persone bestaande uit onder andere
die appellante
daar opgedaag het. Op 'n stadium is die oorledene
in die huis opgemerk.
Die huis se voordeur is
oopgeskop en die appellante is die huis binne. Van die appellante
was gewapen gewees. 'n Geskreeuery
is in die huis gehoor, die
appellante het op 'n stadium uit die huis gekom.
Die
staatsgetuies is toe die huis binne waar hulle die beseerde
oorledene aangetref het.
16 In
breë trekke
kom die
appellante se weergawe
daarop neer dat beskuldigde 4, wat volgens hom die oorledene goed
geken het, die oorledene by die huis opgemerk het en besluit
het om
met haar te gaan praat oor die voorval die vorige aand. Dat
appellant 4 alleen die huis binne gegaan het by die voordeur
en die
oorledene in die kombuis aangetref het. Die oorledene het 'n ketel
en 'n mes by haar gehad. Appellant 4 het haar gevra
waarom hulle
die vorige dag vir appellant 1 aangerand het, die oorledene het vir
appellant 4 beskuldig dat hy haar kêrel
Sandamela wil aanrand.
Die oorledene het toe begin vloek en die mes rond geswaai. In
die proses het die ketel geval, die
water het op die vloer
uitgeloop. Die oorledene het appellant 4 in sy linkerbobeen met
die mes gesteek. Appellant 4 het op
die water gegly en geval.
Appellant 4 het vir appellant 5 geroep.
Appellant
5 het toe die huis binne gegaan. Appellant 5 het vir appellant 4
van die vloer opgetel en hom gehelp om uit die huis
te kom.
In
die tussentyd het die oorledene nog steeds gevloek en wild met die
mes aangegaan.
Appellant 1,2, en 3 het, terwyl
appellante 4 en 5 besig was om uit die huis te gaan, die huis binne
gegaan. Volgens appellant
4 het hy nie gesien wat in die huis
aangaan nie maar het hy net 'n gestoeiery en gevloekery binne in die
huis gehoor. Daarna
het appellante 1, 2 en 3 uitgekom en is hulle
terug huis toe. Ongeveer 03:00 die volgende oggend is daar
pertolbomme op sy
huis gegooi.
17 Volgens appellant 4 was beskuldigde 6 op geen stadium die
betrokke aand in die huis van die oorledene nie.
18 Appellant 4 voer ook aan dat geeneen van die appellante gewapen
was nie.
19 Appellant 4 getuig dat hy mediese hegsteke vir die steekwonde wat
die oorledene hom op die linkerbobeen toegedien het, ontvang
het.
Appellant 4 getuig dat appellante 1,2 en 3
skraapwonde op hulle hande gehad het en dat hulle pleisters daarop
moes gesit het.
20 Appellant 4 getuig verder day ny nie die bedoeling gehad het om
die oorledene te beseer nie en dat hy net toe appellant 1,
2 en 3
die huis binnegegaan het gedink het dat daar iemand daar gedood sal
word nie.
21 Appellant 3 staaf die eerste gedeelte van
appellant 4 se getuienis. Haar getuienis betreffende die gebeure
nadat appellant
4 en 5 die huis verlaat het behels dat die oorledene
daarna probeer het om haar met die mes te steek.
Volgens
appellant 3 het sy sny en krapmerke aan haar hande opgedoen soos sy
gekeer het en is sy ook in haar blaas "getrap".

Appellant 3 getuig dat appellant 1 en 2 gepoog het om die oorledene
tot bedaring te bring en dat hulle in die proses ook krap
en
snywonde aan hulle hande opgedoen het.
Volgens
appellant 3 het sy op 'n stadium daarin geslaag om die mes nadat dit
op die vloer geval het te bekom.
Die oorledene het egter
nog steeds baklei en appellant 3 op 'n stadium om haar lyf vasgehou.
Appellant 3 getuig dat sy toe ten
einde die oorledene af te weer
kap bewegings in haar rigting uitgevoer het en dat sy die oorledene
toe kon raak gesteek het.
Nadat die oorledene
haar gelos het is sy saam met appellant 1 en 2 die huis uit.
Appellant 3 getuig dat sy nie weet wat van
die mes geword et nie.
Appellant 3 getuig dat sy nie gewapen was toe sy die huis
binne gegaan het nie. Appellant 3 getuig verder dat sy nie bedoel
het
om die oorledene te dood nie en dat toe sy die kap bewegings na
die oorledene gemaak het, sy nie voorsien het dat die oorledene
sou
sterf nie.
22 Die verdediginsgetuie Jansen staaf in breë trekke die
essensie vand die weergawes van appellante 3 en 4.
23 Die geskilpunte
in casu
blyk te wees of appellante en meer
spesifiek appellant 3 gewapen was toe die appellante toegang tot die
huis verkry het, of die
deur daarvan oop geskop is en of die
appellante die huis in 'n groep binne gegaan het soos wat die
staatsgetuie beweer en of
hulle die huis op 'n wyse binne gegaan het
soos appellante 3 en 4 getuig."
[10]
Vir die verdediging het
appellante 3 en 4, mnr Norbid Jansen en speurdersersant Manaba
getuig; vir die staat, oor die tersaaklike
gebeure, Van Rooyen, ene
Valerie Dollie en mev Pepper. Hulle het in wese die staat se
weergawe gesteun.
[11]
Mnr Small-Smith het
kritiek teen al die staatsgetuies geopper; mnr Mosing, wat vir die
Staat verskyn het, het die verdedigingsgetuies
insgelyks
gekritiseer. Die feit van die saak is dat die verhoorlanddros die
getuienis van die onafhanklike getuie, Valerie
Dollie, onomwonde
aanvaar het. Uit die getuienis blyk dat sy deur die aanvallende
groep van die beskuldigdes gevra was, toe
hulle daar opdaag, om die
oorledene se huis te verlaat. Sy het gesien hoe hulle 'n deur
oopgeskop het om toegang tot die huis
te kry. Sy het gesien dat al
ses die beskuldigdes saam in die huis in is. Sy het gesien dat
beskuldigde 3 met 'n mes bewapen
was en beskuldige 6 met 'n
piksteel. Sy het gesien dat hulle almal later saam uit die huis
uitgekom het.
[12]
Geen staatsgetuie kon
kom getuig oor wat binne in die huis tussen die ses beskuldigdes en
die oorledene gebeur het nie. Die
verhoorlanddros het hul
weergawe, dat hulle maar net met die oorledene wou gaan gesels,
verwerp, so ook hul weergawe dat hul
stuksgewys in-en-uit die huis
gegaan het; so ook dat hulle nie 'n deur of deure oopgebreek het
nie; so ook hul weergawe dat
die handtastelikhede slegs in die
strykkamer plaasgevind het (gesien die bloed in die ander
vertrekke). Die agbare landdros
het hul weergawe verwerp dat dit
die oorledene was wat hulle aangeval het en dat sy met 'n mes, wat
beskuldigde 3 van haar afgeneem
het, verwond is. Hy het ook hul
getuienis dat toe hulle die huis verlaat het die oorledene nog daar
gestaan het, verwerp.
Die verhoorhof het bevind dat die
beskuldigdes opgesweep was en na die huis van die oorledene gegaan
het met één
gemeenskaplike doel; dat hulle die deur
oopgeskop het, die oorledene aangerand het en haar uitgebreide en
dodelike wonde toegedien
het met die bedoeling om haar dood te maak,
soos hulle inderdaad gedreig het.
[13]
Dat die landdros in
sekere mindere opsigte fouteer het (bv met die stelling dat die
getuie Norbid Jansen uit die lug geval het)
kan nie weggepraat word
nie. Maar, dit alles in ag genome, meen ek dat sy bevindinge
korrek is.
Die getuienis
van Valerie Dollie is tereg deur die landdros aanvaar en dit is van
deurslaggewende belang. Dit ondergrawe die
beskuldigdes se
weergawe tot die mate dat dit, wat betref hul ingaan en uitgaan uit
die huis, hul gesindheid en bedoeling, en
die vraag of beskuldigdes
3 en 6 bewapen was of nie, nie redelikerwys moontlik waar kan wees
nie.
Dit werp ook onoorkomelike twyfel
oor hul weergawe van wat binne in die huis gebeur het, ten spyte van
die feit dat sommige van
hulle daarna wonde aan hul liggame getoon
het. Tel hierby die leuens wat hulle vertel het oor waar die
stryery sou plaasgevind
het en die groteske onwaarskynlikheid dat
ses van hulle, gewapend, die huis binnegaan, deur die oorledene
aangeval is en dat
sy gedood is, dan meen ek dat hul weergawe met
reg deur die vorig twee howe verwerp is.
[14]
Wat die vonnisse
betref, hoef nie veel gesê word nie. Die beskuldigdes is
almal volwasse persone. Gesien hul persoonlike
omstandighede en
agtergrond, en die omstandighede waaronder hulle, as groep met die
gemeenskaplike doel om die oorledene te gaan
dood, haar om die lewe
gebring het, is daar geen rede om met die opgelegde vonnisse in te
meng nie.
[15]
Die appèlle van
al die appellante teen die skuldigbevindings en vonnisse word
afgewys.
P J J OLIVIER AR
SAMESTEMMEND :
NAVSA AR
BRAND Wnde AR