Dubbelring Trading 172 (Eiendoms) Bpk v Santam Bpk (CA&R 116/2007) [2009] ZANCHC 15 (20 February 2009)

80 Reportability
Insurance Law

Brief Summary

Insurance — Contractual obligations — Dispute regarding validity of insurance contracts — Appellant contested authority of representative to bind company — Respondent sought amendment to pleadings to correct description of appellant — High Court held that the contracts were validly concluded with the appellant despite discrepancies in names — Authority of representative to sign contracts upheld — Appeal dismissed.

Comprehensive Summary

Summary of Judgment


1. Introduction


This was an appeal to the High Court of South Africa, Northern Cape Division, Kimberley, against the whole of a magistrate’s court judgment and the associated costs orders granted by the Magistrates’ Court, Kakamas. The litigation originated as an action for payment of insurance premiums allegedly due under three insurance contracts providing cover against hail damage to vineyard crops.


The appellant was Dubbelring Trading 172 (Eiendoms) Bpk, cited as the defendant in the action and the party held liable for the unpaid premiums in the court a quo. The respondent was Santam Bpk, the plaintiff in the magistrate’s court and the insurer who claimed the unpaid premiums.


The procedural history included an amendment application brought by the respondent after the close of both parties’ cases in the magistrate’s court. The respondent sought to amend its pleadings to change the description of the defendant to Hiljohn Boerdery (Edms) Bpk. Despite opposition, the magistrate granted the amendment, and thereafter entered judgment for the respondent as claimed, including an award of increased advocate’s fees. The appellant appealed against the merits and the costs orders.


In general terms, the dispute concerned whether the respondent had sued the correct legal entity (and whether the amendment was competent), whether the insurance contracts were binding on the appellant (including whether an agent, Mr J P de Wet, had authority to conclude them), and whether the respondent had proved performance of its contractual obligations and the commencement of cover despite non-payment of premiums.


2. Material Facts


It was common cause or not seriously disputed that Mr and Mrs Avenant were the only shareholders and directors of a company originally named Double Ring Trading 172 (Edms) Bpk, which was acquired as a shelf company for the purpose of purchasing agricultural land in the Friersdale area and farming on that land. The vineyards that were to be insured were situated on that land.


On 31 August 2004, the company’s name was formally changed to Hiljohn Boerdery (Pty) Ltd, while the Avenants remained the only shareholders and directors. This name change preceded the steps leading to the conclusion of the insurance contracts.


On 3 September 2004 in Upington, a meeting took place between the Avenants and two representatives of the respondent (Messrs Van der Westhuizen and Myburgh). At that meeting Mr Avenant signed a document which purported to be a power of attorney authorising Mr J P de Wet to conclude insurance contracts on behalf of “Double Ring Trading 172 Mpy”. It was also agreed at the meeting that the vineyard areas and expected crops would be verified with De Wet.


On 13 September 2004, De Wet signed three insurance contracts. In those contracts, the insured was described in handwriting by Mr Myburgh as “Dubbel Ring Trading 172 Bdy”. It was not disputed that the farms and vineyard areas reflected in the contracts were those discussed at the 3 September meeting, and that they related to land owned by a company controlled by the Avenants.


It was also common cause that no portion of the premiums was paid. The total amount claimed in premiums was R177 731,00.


The principal disputes, as framed in the appeal, included whether the contracting party (and the sued party) was correctly identified given the variations in naming and registration number in the pleadings and the contracts; whether De Wet had authority to sign the policies; and whether the respondent had proved that it assumed risk/commenced cover notwithstanding the absence of premium payment.


Where the court drew a distinction, it treated the “different entity” contention (based on naming differences such as “Dubbel/Doube[l]”, “Bdy” versus “(Edms) Bpk”, and an incorrect registration number in the particulars of claim) as lacking substantive foundation on the facts accepted by the court. By contrast, the factual controversy regarding the scope of the power of attorney (whether it authorised only crop estimation or the conclusion of insurance contracts) turned on credibility findings, with the magistrate preferring the respondent’s witnesses and rejecting Mr Avenant’s version.


3. Legal Issues


The central questions the court was required to determine were whether the magistrate erred in permitting the amendment to the pleadings; whether the insurance contracts were concluded with (and binding upon) the appellant, notwithstanding errors and inconsistencies in the naming of the insured and the defendant; whether De Wet had authority under the power of attorney to conclude the insurance contracts; and whether the respondent had proved performance and the commencement of its obligations (including whether cover only commenced upon payment of premiums).


These questions involved a combination of issues of law and fact, and the application of legal principles to established or accepted facts. The amendment point required an assessment of whether the amendment merely corrected a misdescription of the same party (and whether prejudice arose), rather than introducing or substituting a different legal person. The authority point depended materially on factual findings about what Mr Avenant intended when signing the power of attorney, informed by credibility assessments. The performance/commencement-of-cover point concerned contractual interpretation and the application of the contract terms and evidence about the insurer’s assumption of risk.


The judgment also reflects an evaluative stance against allowing civil trials to turn on purely technical or academic points where the “real issues” are clear, particularly where the evidence indicated that all participants understood which entity and farming operation were involved.


4. Court’s Reasoning


On the amendment and the identity of the contracting party, the court held that the appellant’s arguments had no merit. It accepted that the references to “Dubbel” instead of “Double”, the use of “Bdy” (intended to denote “Boerdery”), and the incorrect registration number in the particulars of claim were plain errors arising from the same underlying mistake. The court reasoned that the respondent’s intention was always to sue the company that conducted the farming operation and negotiated the insurance, and that this was evident from the surrounding circumstances, including the meeting of 3 September 2004 and the commonality of the individuals involved (the Avenants as the only shareholders/directors).


The court emphasised that there was no plausible basis for the suggestion that a separate, unknown entity—distinct from the Avenants’ company—was the true contracting party. It also noted that the description of the defendant in the summons and particulars of claim (though wrong) had been admitted as correct in the plea, which reinforced the conclusion that the appellant’s legal representatives understood which juristic person was before court. In the court’s view, the amendment did not substitute parties; it merely corrected the description of the same legal person that had been involved throughout.


In dealing with the authority issue, the court relied on the magistrate’s credibility findings. The magistrate had found the respondent’s witnesses (Van der Westhuizen and Myburgh) credible and mutually corroborative, while finding Mr Avenant’s evidence unsatisfactory, evasive, and improbable. The appeal court found no basis to interfere with those findings and recorded that counsel for the appellant did not attempt to challenge them in argument. On that basis, the court accepted that it had been proved on a balance of probabilities that Mr Avenant signed the power of attorney knowing and intending that it would authorise De Wet to sign insurance contracts.


The appellant’s appellate argument that the power of attorney did not bind the appellant because it referred to “Double Ring Trading 172 Mpy” rather than the appellant’s then-current name, Hiljohn Boerdery (Pty) Ltd, was rejected. The court reasoned that the Avenants themselves created the impression that the earlier name was still correct by inserting it into the document and signing it, and that it was possible they were not yet aware of the registered name change. Critically, even on Mr Avenant’s own version, he intended to bind the appellant company (whatever its correct name) by signing the document. The court considered it unfair and inconsistent with legal sensibility to permit the appellant to escape liability solely because of a misdescription that flowed from its own director’s completion of the document.


The court adopted a similar approach to the description of the insured in the policies. It held that, in context, the spelling error and naming inconsistencies were irrelevant to the substantive question of which entity was intended. It invoked authority to support the proposition that misdescription does not defeat liability where the identity of the intended party is clear from the context and dealings between the parties, and aligned itself with the sentiment that civil trials should not degenerate into contests over technicalities that obscure the real issues.


On the respondent’s performance and the commencement of cover, the court rejected the appellant’s contention that there was no evidence of performance or that the insurer’s duty to provide cover only arose after the premium was paid. The court accepted as uncontroverted the respondent’s evidence that it was on risk from 08:00 on the second day after completion and signature of the contracts, and that this evidence accorded with the terms of the power of attorney and the policies. It treated the assumption of risk and the contractual undertaking to accept liability for hail damage from that time as constituting the respondent’s performance of its side of the contractual obligations. It further reasoned that the policy terms dealing with commencement of cover and interest on late payment were inconsistent with the proposition that no obligations arose until premiums were paid. The evidence that the respondent allowed a standard 45-day grace period for payment, and sought assurances from the appellant’s bankers that funds would be available, was also regarded as consistent with cover attaching before actual receipt of premiums.


As to costs, the court noted that no criticism of the magistrate’s costs orders had been advanced in the grounds of appeal or in argument. It therefore treated the appeal as failing on all substantive points, with costs to follow the result.


5. Outcome and Relief


The appeal was dismissed in its entirety.


The court ordered that the appeal be dismissed with costs, applying the principle that costs follow the result in the absence of reasons to depart from it.


No separate variation of the magistrate’s costs orders was made, and the judgment confirms that the appellant had not pursued any articulated challenge to those orders on appeal.


Cases Cited


Karoo Vleisbeurs Bpk v Nortje 1984 (2) SA 31 (T)


Hillview Properties (Pty) Ltd v Strijdom and Another 1978 (1) SA 304 (T)


Sechold Financial Services v Gazankulu Development Corporation Ltd [1997] ZASCA 18; 1997 (3) SA 391 (A)


Le Grand v Carmelu (Pvt) Ltd 1980 (1) SA 240 (ZR AD)


Legislation Cited


No legislation was cited in the judgment.


Rules of Court Cited


No rules of court were cited in the judgment.


Held


The court held that the amendment granted in the magistrate’s court did not amount to an impermissible substitution of parties but rather corrected the description of the same juristic person that had been involved throughout the negotiations and litigation, and that no prejudice to the appellant was shown.


It held further that De Wet had authority, under the power of attorney signed by Mr Avenant, to conclude the insurance contracts on behalf of the appellant company, and that the appellant could not avoid liability on the basis of technical misdescription in the company name used in the power of attorney and the policies.


The court also held that the respondent had established that it assumed the contractual risk and that cover commenced as provided in the policies, and that the insurer’s obligations were not suspended until payment of the premiums. The appellant’s defences on performance and commencement of cover were rejected.


LEGAL PRINCIPLES


A pleading amendment that corrects a misdescription of a party may be allowed where it does not introduce a different party and where the identity of the true party involved in the dispute is clear from the context; the enquiry is directed to substance rather than form, including whether any prejudice is caused by the correction.


Where contracting parties’ intention and the identity of the true contracting entity are clear from the surrounding circumstances, errors in naming (including spelling mistakes, language variations, or the use of an earlier name) do not necessarily prevent enforcement of the contract against the intended party.


A court of appeal will be slow to interfere with credibility findings made by a trial court, particularly where the findings are supported by coherent and corroborated evidence and where no proper basis is advanced on appeal to disturb them.


In insurance contracts, the commencement of cover and the insurer’s assumption of risk depend on the terms of the policy and the evidence of what was agreed; provisions dealing with commencement of cover and interest on late payment may support the conclusion that cover attaches notwithstanding that premiums have not yet been paid, especially where a grace period for payment is part of the proven contractual or operational arrangement.

About SAFLII
Databases
Search
Terms of Use
RSS Feeds
South Africa: High Court, Northern Cape Division, Kimberley
SAFLII
>>
Databases
>>
South Africa: High Court, Northern Cape Division, Kimberley
>>
2009
>>
[2009] ZANCHC 15
|

|

Dubbelring Trading 172 (Eiendoms) Bpk v Santam Bpk (CA&R 116/2007) [2009] ZANCHC 15 (20 February 2009)

R
apporteerbaar:
Ja / Nee
Sirkuleer
onder Regters
:
Ja / Nee
Sirkuleer
onder Landdroste
:
Ja / Nee
Sirkuleer
onder Streeklanddroste
:
Ja / Nee
IN
DI
E
HOOGGEREGSHOF VAN SUID-AFRIKA
(Noord-Kaapse
Afdeling)
Saak
No
:
CA&R 116/2007
Saak
Aangehoor:
16/02/2009
Dat
um
gelewer: 20/02/2009
In
die
saak tussen:
DUBBEL
RING TRADING 172 (EIENDOMS) BPK
Appellant
e
n
SANTAM
BEPERK
Respondent
Coram:
Olivier
R et Mabuse WnR
UITSPRAAK
Olivier
R:
Die
respondent, Santam Beperk, het in die Landdroshof te Kakamas aksie
ingestel teen die appellant, wat in die dagvaarding en
besonderhede
van vordering beskryf is as Dubbel Ring Trading 172 (Edms) Bpk
(registrasienommer 95/00123/07)
.
Die eis was vir die betaling van premies wat volgens die respondent
verskuldig was uit hoofde van drie versekeringskontrakte
teen
haelskade op wingerdoeste.
In
die verweerskrif is dié
beskrywing van die appellant (as verweerder) as korrek erken. Daar
is egter ontken dat mnr J P de Wet gemagtig was om die kontrakte

namens die verweerder te onderteken en aan te gaan, en daar is
ontken “
dat
die eiser en die verweerder kontrakte met mekaar gesluit het
”.
Die bewering dat die respondent sy verpligtinge uit hoofde van die
kontrakte nagekom het, is ook eenvoudig ontken.

afsluiting van beide sake in die Landdroshof het die respondent
aansoek gedoen om ‘n wysiging van sy pleitstukke om
die verweerder
se beskrywing te verander na Hiljohn Boerdery (Edms) Bpk. Ten spyte
van beswaar is so ‘n wysiging toegestaan.
Vonnis is vir
die respondent verleen ooreenkomstig die smeekbedes in die
besonderhede van vordering, met inbegrip van verhoogde

advokaatsfooie.
Die appellant
kom op appèl teen die geheel van die landdros se uitspraak en
kostebevele. Die gronde van appèl kan
kortliks soos volg
saamgevat word.
Die
landdros moes nie die wysiging toegestaan het nie. Die landdros
moes bevind het dat die kontrakte gesluit is met Dubbel
Ring
Trading 172 Bdy (soos wat die versekerde in die kontrakte beskryf
is), terwyl die verweerder in die eiser se dagvaarding
en
besonderhede van vordering beskryf is as Dubbel Ring Trading 172
(Edms) Bpk (die verskil synde dan in die feit dat die benaming
in
die kontrakte geëindig het met die afkorting “
Bdy
”
vir “
Boerdery
”,
terwyl dié op die pleitstukke nie dié afkorting bevat
het nie, maar wel die bekende “
(Edms)
Bpk
”),
en dat die appellant eintlik ‘n maatskappy genaamd Double Ring
Trading 172 (Edms) Bpk (met registrasienommer 2004/018526/07)
was
wat sy naam verander het na Hiljohn Boerdery (Eiendoms) Beperk.
Die submissies is skynbaar dat die maatskappy beskryf
in die
pleitstukke voor die wysiging nie een en dieselfde party as die
versekerde beskryf in die kontrakte, of as Hiljohn
Boerdery (Edms)
Bpk, was nie.
Die
landdros moes bevind het dat dit inderdaad Double Ring Trading 172
(Edms) Bpk – volgens die argument ‘n ander instansie
as dié
vermeld in die kontrakte - was wat aan De Wet volmag verleen het,
maar het in elk geval fouteer deur te bevind
dat die volmag aan De
Wet die bevoegdheid verleen het om versekeringskontrakte te
onderteken..
Laastens
is aangevoer dat die landdros moes bevind het dat daar geen
getuienis was dat die respondent sy verpligtinge uit hoofde
van die
kontrakte nagekom het nie en dat die respondent in elk geval eers
verplig was om dekking te verleen nadat die premies
betaal is.
Die volgende
feite was uiteindelik gemenesaak of nooit ernstig in geskil nie:
Mnr
en Me Avenant was die enigste aandeelhouers en direkteure van ‘n
maatskappy genaamd
Double
Ring Trading 172 (Edms) Bpk, wat klaarblyklik ‘n sogenaamde
rakmaatskappy was wat bekom is vir die aankoop van grond in die

Friersdale omgewing en vir die bedryf van boerdery daarop. Die
wingerde wat die onderwerp van hierdie versekering sou wees,
is op
die grond geleë.
Op
31 Augustus 2004 is daar egter ‘n naamsverandering geregistreer
wat die maatskappy se naam verander het na Hiljohn Boerdery
(Pty)
Ltd, maar mnr en me Avenant het nog altyd die enigste aandeelhouers
en direkteure gebly.
Op
3 September 2004 en te Upington het daar ‘n ontmoeting
plaasgevind tussen mnr en me Avenant, aan die een kant, en mnre
Van
der Westhuizen en Myburgh aan die ander kant (namens die
respondent). By daardie geleentheid het mnr Avenant ‘n dokument

onderteken wat voorgee ‘n volmag te wees wat aan De Wet die
bevoegdheid sou verleen het om versekeringskontrakte te sluiting

namens “
Doubel
Ring Trading 172 Mpy
”.
Mnr
Avenant het ook boerdery bedryf in Namibië en op daardie stadium
was hy op die punt om weer met sy vrou te vertrek vir
‘n week of
twee in Namibië.
Daar
is tydens dié ontmoeting tussen mnr Avenant en mnre Van der
Westhuizen en Myburgh ooreengekom dat die oppervlaktes
van die
wingerde en die verwagte oeste met De Wet geverifieer sou word.
Op
13 September 2004 het mnr De Wet die drie kontrakte onderteken.
Daarin is die versekerde beskryf, deur mnr Myburgh (toe
hy dit in
handskrif ingevul het), as “
Dubbel
Ring Trading 172 Bdy
”.
Dit was nooit in geskil dat die stukke grond daarin beskryf en die
tersaaklike oppervlaktes dié was wat tydens
die ontmoeting
op 3 September 2004 bespreek is en wat behoort het aan ‘n
maatskappy waarvan mnr Avenant en sy vrou die enigste
aandeelhouers
en direkteure was nie.
Die
appellant het nooit enige gedeelte van die premies, wat in totaal
‘n bedrag van R177 731,00 beloop het, betaal nie.
Wat die
wysiging en die beskrywing van die appellant betref, is mnr Joubert,
die advokaat namens die appellant, se argumente skynbaar
die
volgende:
Dubbel
Ring Trading 172 (Edms) Bpk (registrasienommer 95/00123/07) –
soos beskryf in die dagvaarding en besonderhede van vordering
–
is, anders as Double Ring Trading 172 (Edms) Bpk, nie dieselfde
regspersoon en entiteit as Hiljohn Boerdery (Edms) Bpk

(registrasie-nommer 2004/018526/07) nie.
Die
kontrakte is,
ex
facie
dié dokumente, gesluit tussen die respondent en “
Dubbel
Ring Trading 172 Bdy
”,
en nie met Double Ring Trading 172 (Edms) Bpk (soos wat die
appellant voor die naamsverandering geheet het) of met Hiljohn

Boerdery (Edms) Bpk nie, en ook nie eers met Dubbel Ring Trading
172 (Edms) Bpk, soos wat die appellant aanvanklik in die
pleitstukke beskryf was nie.
Na
my oordeel het
dié argumente werklik geen meriete nie. Dit is baie duidelik
dat mnr Myburgh, by die voltooiing van die naam van die
versekerde
in die kontrakte, verkeerdelik in Afrikaans die woord “
Dubbel
”
geskryf het in plaas van die Engelse woord “
Double
”.
Hierdie
fout is om ooglopende redes voortgesit toe die respondent se
dagvaarding en besonderhede van vordering opgestel is, met
die
enigste verskil dat toe ingevoeg is die gebruiklike afkortings
“
(Edms)
Bpk
”,
in plaas van die afkorting “
Bdy
”
wat op die kontrakte ingevul is deur Myburgh (en wat bedoel was om
te beteken “
Boerdery
”).
Die
registrasienommer in paragraaf 2 van die besonderhede van vordering
is ook ‘n ooglopende fout. Dit is nie die korrekte

registrasienommer van die maatskappy wat alle betrokkenes bedoel het
om ‘n party tot, minstens, die onderhandelinge van 3 September

2004 te wees nie.
Dit
is baie duidelik dat die Avenants die gemelde onderhandelinge gevoer
het namens die appellant-maatskappy, en nie namens die
een of ander
misterieuse ander entiteit nie, en dat mnre Van der Westhuizen en
Myburgh met die Avenants in sodanige hoedanighede
onderhandel het.
Toe
De Wet die kontrakte onderteken het, het hy gehandel op sterkte van
‘n volmag wat aan hom die bevoegdhede verleen het om
te
kontrakteer namens “
Double
Ring Trading Mpy
”,
wat die Avenants deur voltooiing en ondertekening van die volmag
duidelik bedoel het as ‘n verwysing na die maatskappy
waarvan
hulle die aandeelhouers en direkteure was, en dus ‘n verwysing na
Double Ring Trading 172 (Edms) Bpk, wat die vorige
benaming van die
betrokke maatskappy was en dus wel “
een
en dieselfde party
”
was as Hiljohn Boerdery (Edms) Bpk. Dit is tog vergesog dat hulle,
met die invoeging van die afkorting “
Mpy
”
in plaas van “
(Edms)
Bpk
”,
kan bedoel het om die volmag te verleen namens ‘n ander instansie
as juis die een wat die boerdery bedryf het en wat ‘n
belang in
die oeste en die versekering gehad het.
Daar
is geen suggestie dat daar eers ‘n maatskappy soos Dubbel Ring
Trading 172 (Edms) Bpk, met ‘n registrasienommer soos
gepleit in
paragraaf 2 van die besonderhede van vordering, bestaan nie en dit
is dus blatante, ongefundeerde en opportunistiese
bespiegeling om te
argumenteer dat daar eintlik kontrakte met so ‘n entiteit gesluit
kon gewees het.
Dit is baie
duidelik:
dat, behoudens
wat volg met betrekking tot die volmag, die kontrakte met die
appellant-maatskappy gesluit is en dat dié
maatskappy se
vorige benaming bloot verkeerd gespel is in die kontrakte;
dat die
respondent bedoel het om dié maatskappy te dagvaar; en
dat
dié maatskappy se regsverteenwoordigers dit ook so moes
verstaan het, want die verkeerde beskrywing in die dagvaarding
en
besonderhede van vordering is in die verweerskrif namens die
appellant erken (hierdie beskrywing was ook nie presies dieselfde

as die verkeerde beskrywing in die kontrakte nie en daar kan dus
nie geargumenteer word dat met dié erkenning bloot
bedoel is
om te erken dat die kontrakte met ‘n party soos daarin beskryf,
gesluit is nie).
Daar
is geen manier waarop die wysiging van die respondent se
pleitstukke, wat bloot tot gevolg gehad het dat die verweerder wat

voor die Hof was korrek beskryf sou wees in die pleitstukke, die
appellant kon benadeel het nie. Inteendeel, dit is die
Avenants
se versuim om op 3 September 2004 die appellant-maatskappy se nuwe
benaming in die volmag-dokument te vervat, wat die
wysiging
genoodsaak het. Hiermee saam moet die erkenning van die
foutiewelike beskrywing van die betrokke maatskappy in die

dagvaarding en besonderhede van vordering, terwyl die benaming
daarvan toe al reeds ‘n geruime tyd gelede verander is, gesien

word.
Die
wysiging sou ook in elk geval geen verskil maak aan die argument dat
die beskrywing van die versekerde in die kontrakte vertolk
moet word
om te beteken dat die kontrakte nie met die appellant gesluit is
nie, hetsy in sy aanvanklike naam van Double Ring
Trading 172 (Edms)
Bpk of in sy latere naam van Hiljohn Boerdery (Edms) Bpk nie, maar
met ‘n totaal ander en onbekende entiteit
bekend as “
Dubbel
Ring Trading 172 Bdy
”.
Dit sou ook
geen verskil gemaak het aan die verwere rondom die volmag en die
respondent se verpligtinge nie.
Ons is namens
die respondent verwys na heelwat gesag tot die effek dat selfs ‘n
wysiging wat sou lei tot die vervanging van
partye geoorloof sou
wees waar dit nie die ander party sou benadeel nie. Ek ag dit
onnodig om hierop in te gaan, want in die
onderhawige geval is daar
geen sprake dat die wysiging kon lei tot die vervanging van partye
nie. Dit is duidelik dat dit een
en dieselfde regspersoon was wat
die volmag verleen het, namens wie die kontrakte onderteken is en
wat as verweerder voor die
landdros te Kakamas was.
Wat
die kwessie van die volmag betref, was dit mnr
Avenant
(die enigste getuie vir die appellant) se getuienis dat, alhoewel hy
erken het dat hy die betrokke dokument onderteken
het, hy so gedoen
het terwyl hy onder die indruk was dat dit bloot aan De Wet “
die
volmag gegee het om die oesskatting te bepaal
”.
Die
landdros het by die beoordeling van hierdie getuienis, en van dié
van Van der Westhuizen en Myburgh namens die respondent,
bevind dat
Van der Westhuizen en Myburgh geloofwaardige en onderling stawende
getuies was, maar dat
Avenant
se getuienis “
onbevredigend,
ontwykend en deurspek met onwaarskynlikhede
”
was.
Daar
is na my oordeel geen basis waarop dié bevindinge aangeveg
sou kon word nie en mnr Joubert het dan ook nie eers in
argument
voor ons gepoog om so te doen nie. In die lig hiervan volstaan ek
daarmee om te sê dat dit beslis op ‘n oorwig
van
waarskynlikhede bewys is dat mnr Avenant die betrokke dokument
onderteken het met die wete en bedoeling om aan De Wet die
volmag te
verleen om versekeringskontrakte te onderteken.
Op
appèl was m
nr
Joubert se enigste argument in hierdie verband dat, omdat die volmag
lees dat De Wet aangestel is as die gevolmagtigde van
“
Double
Ring Trading 172 Mpy
”,
dit nie die appellant gebind het nie. Hierdie argument het, indien
enigsins moontlik, nog minder om die lyf. Alhoewel dit
so is dat
die appellant-maatskappy se naam reeds na Hiljohn Boerdery (Pty) Ltd
verander was enkele dae voordat dié volmag
verleen is, was
dit die twee aandeelhouers en direkteure daarvan wat, deur
onderskeidelik die vorige benaming in die dokument
in te vul en dit
so te onderteken, vir Van der Westhuizen en Myburg onder die indruk
gebring het dat dit steeds die maatskappy
se korrekte benaming was.
Hulle,
soos waarskynlik ook De Wet by ondertekening van die volmag op 13
September 2004, het heel moontlik tydens die onderhandelinge
van 3
September 2004 nog nie eers self geweet dat die naamsverandering pas
geregistreer was nie. Selfs op mnr
Avenant
se eie weergawe was sy bedoeling egter wel om die
appellant-maatskappy (onder watter benaming ookal dan) te bind met
die volmag (weliswaar op sy weergawe slegs vir die doeleindes van ‘n
oesskatting, en nie vir kontraksluiting nie). Hy het dus
selfs op
sy eie weergawe nooit gemeen om die dokumente namens enige ander
entiteit as die appellant te onderteken nie.
Om toe te laat
dat die appellant nou teen hierdie agtergrond aanspreeklikheid
ontsnap op die basis dat die benaming daarvan verkeerd
ingevul is in
die volmag-dokument wat deur sy eie direkteur ingevul is, sou totaal
onbillik wees en teen enige persoon se regsgevoel
indruis.
Dieselfde
geld wat betref die beskrywing van die versekerde
in
die versekeringskontrakte (vergelyk
Karoo
Vleisbeurs Bpk v Nortje
1984 (2) SA 31
(T)). Daar was duidelik tydens die onderhandelinge
en die ondertekening van die kontrakte by niemand enige twyfel dat
dit die
appellant-maatskappy was wat ‘n party daartoe was en sou
wees nie en die spelfout in die vorige benaming, die gebruik van die

vorige benaming en die weglating van die
“(Edms)
Bpk
”
in die kontrakte was eintlik teen hierdie agtergrond irrelevant
(sien
Hillview
Properties (Pty) Ltd v Strijdom and Another
1978
(1) SA 304
(T) en
Sechold
Financial Services v Gazankulu Development Corporation Ltd
[1997] ZASCA 18
;
1997 (3) SA 391
(A) op 403B-404D).
Ek
vereenselwig myself volkome met MacDondald HR se woorde in
Le
Grand v Carmelu (Pvt) Ltd
1980 (1) SA 240
(ZR AD) op 242F-G dat:
“
a
civil trial is not to be allowed ... to degenerate into a contest on
technical and wholly academic points which obscure and even
frustrate
a trial on the real issues
.”
Dit bring my
dan laastens by mnr Joubert se argumente dat daar geen getuienis is
tot die effek dat die respondent sy verpligtinge
nagekom het nie en
dat die respondent se verpligting om dekking te verleen in elk geval
eers sou ontstaan het nadat die premies
betaal is. Ook in hierdie
argumente is geen meriete hoegenaamd nie.
Dit
was die onbetwiste getuienis namens die respondent dat die
respondent van 08:00 op die tweede dag na die voltooiing en die

ondertekening van die kontrakte op risiko was vir haelskade aan die
oeste. Hierdie getuienis was in ooreenstemming met die
inhoud van
sowel die volmag-dokument as die kontrakte (polisse). Die vestiging
van die risiko in die respondent, en die respondent
se kontraktuele
onderneming om vanaf daardie stadium aanspreeklikheid te aanvaar vir
haelskade, het die respondent se kant van
enige moontlike wedersydse
verpligtinge uit hoofde van die kontrakte uitgemaak (sien
The
Law of South Africa: Joubert
,
volume 12, eerste heruitgawe, paragraaf 250).
In
klousule 5 van die polis, wat spesifiek getitel is “
Aanvang
van dekking
”,
is ook uitdruklik so ooreengekom, sonder enige verwysing na wanneer
die premie betaalbaar sou wees, en in klousule 7 is voorsiening

gemaak vir rente op laat betaling van premies, wat geen sin sou
gemaak het as die versekeraar se verpligtinge in elk geval ook
nie
sou ontstaan het voor die betaling van die premies nie.
Die
bewoording van klousule 5, wat lui dat die versekeraar dekking sou
verleen “A
s
teenprestasie vir ‘n versekeringspremie ...
”
kan in konteks van dié bepalings nooit vertolk word om te
beteken dat die versekeraar se verpligtinge nie sou ontstaan
voordat
die premie betaal is nie.
Die
feit dat die premie in terme van die kontrak in kontant betaalbaar
was, doen geen afbreuk hieraan, of aan die onbetwiste getuienis
dat
die respondent, ten spyte daarvan dat die premies eintlik dadelik by
ondertekening betaalbaar geraak het, as standaardprosedure
45 dae
grasie verleen het vir die betaling daarvan, nie. Dit is juis vir
dié doel dat dit nodig was vir die respondent
om van die
appellant se bankiers die versekering te kry dat daar fondse sou
wees om die premies te betaal. Ook dit sou totaal
onnodig gewees
het as die respondent se verpligtinge as versekeraar in elk geval
nie sou ontstaan totdat betaling van die premies
ontvang is nie.
Daar is dus
doodeenvoudig geen basis, hetsy in die getuienis of regtens, vir dié
argumente van mnr Joubert nie.
Daar
is geen kritiek teen die landdros se kostebevele geopper in die
gronde van appèl of in argument nie.
Dit volg dus
dat ek van oordeel is dat die appèl afgewys behoort te word.
Daar is geen rede waarom die koste van die appèl
nie die
uitslag daarvan behoort te volg nie en dit is ook nie betoog nie.
Die volgende
bevel word dus hierin gemaak:
Die appèl
word afgewys met koste.
________________________
C J OLIVIER
REGTER
NOORD-KAAPSE
AFDELING
Ek stem saam:
________________________
P M MABUSE
WAARNEMENDE
REGTER
NOORD-KAAPSE
AFDELING
Nms
Applikant
/Eiser: Adv
Joubert
In
opdrag van
: Elliot
Maris Wilmans & Hay, KIMBERLEY
Nms
Respondent
: Adv
D M Grewar
In
opdrag van
: Engelsman
Magabane Ing, KIMBERLEY